Centre Culturel Angevin d'Espéranto / Anĝeva Esperanto-Asocio

Vous êtes ici  :  Accueil > Ils l’ont utilisé > Correspondance du Japon > Messages avril 2011

Le 25 avril

(message précédent : 22 avril)
(rapide traduction, avec contributions de Simone ; le texte en espéranto, avec photo, carte et graphique, se trouve sur le site de SAT : ici)


Le 25 avril

Turismaj lokoj estas senhomaj.
Oni ne emas vojaĝi en tiu malĝoja etoso, sed tio malpli prosperigas la japanan ekonomion. Mi kaj mia edzino decidis iri al la varmfontejo Minakami en mia gubernio kaj tranoktos en la hotelo Macu-no-i komence de majo, kie en 2007 ni organizis la 94an Japanan Esperanto-Kongreson. Ĝi estas tre bona hotelo kaj ĝenerala kosto estas pli ol 20000 enoj (200 eŭroj). Mi trovis en ĝia hejmpaĝo specialan prezon por helpi la suferantojn, kiu kostas nur 9000 enojn kun vespermanĝo kaj matenmanĝo. El tiu prezo 1000 enoj iros al la suferantoj. Ni planas grimpi sur la najbaran monton en la sama urbo por vidi florojn de katakuri.

Les lieux touristiques sont déserts.
On n’a pas envie de voyager dans une telle ambiance triste, mais cela amoindrit la prospérité de l’économie japonaise. Mon épouse et moi avions décidé d’aller aux bains Minakami dans ma province et de passer la nuit à l’hôtel Macu-no-i au début de mai, où en 2007 nous avons organisé le 94ème Congrès Japonais d’Espéranto. C’est un très bon hôtel avec un coût global de plus de 20000 yens (200 euros). J’ai trouvé sur sa page d’accueil un prix spécial pour aider ceux qui souffrent, à seulement 9000 yens avec dîner et petit-déjeuner. Sur ce prix, 1000 yens iront aux personnes dans le besoin. Nous avons prévu de grimper sur la montagne voisine dans la même ville pour voir des fleurs de katakuri.

Estis fermita la zono en la radiuso de 20 km La 22an de aprilo la registaro jene decidis novan instrukcion rilatantan la rifuĝon de loĝantoj ĉirkaŭ la nukleaj centraloj.

La zone dans un rayon de 20 km a été fermée Le 22 avril, le gouvernement a ainsi publié une nouvelle directive concernant l’évacuation des habitants autour des centrales nucléaires.

1. Malpermesita zono (ruĝa en la mapo)
Ĝis nun la registaro rekomendis al la loĝantoj en la zono en la radiuso de 20 kilometroj, ke ili rifuĝu ekster tiun zonon, sed tio ne estis deviga kaj la vojoj ne estis fermitaj, do 170 homoj ankoraŭ loĝis en ĝi kaj multaj portempe revenis por preni necesajn aĵojn el sia hejmo aŭ prizorgi postlasitan brutaron. Sed de nun ĉiuj vojoj estas blokitaj/fermitaj kaj la loĝantoj ne rajtas loĝi en la zono aŭ reveni en ĝin.

1. Une zone interdite (en rouge sur la carte)
Jusqu’à maintenant, le gouvernement avait recommandé aux habitants de la zone compris dans un rayon de 20 km, de se réfugier en dehors de cette zone, mais cela n’était pas obligatoire et les routes n’étaient pas fermées, c’est pourquoi 170 personnes habitaient encore dans cette zone et de nombreuses revenaient momentanément pour prendre chez elles des affaires indispensables ou pour s’occuper du bétail qui y avait été laissé. Mais désormais, toutes les routes sont bloquées/fermées et les habitants n’ont plus le droit d’habiter dans cette zone ou d’y revenir.

2. Zono por rifuĝi laŭplane (verda en la mapo)
Ĝi estas la zono, kiu estas ekster la radiuso de 20 km sed povos fariĝi danĝera pro radioaktiveco. Laŭ la esploro, detektita kvanto de radioaktiveco diferencas de loko al loko. Radioaktiveco flugas pli dense nordokcidenten, pro kio la urboj IIdate, Kacurao kaj Kaŭamata estas inkluditaj en tiu zono. Loĝantoj devas lasi sian domon ĝis la fino de majo.

2. Une zone d’évacuation programmée (en vert sur la carte)
Il s’agit de la zone située au-delà d’un rayon de 20 km mais peut devenir dangereuse par la radio-activité. Selon une étude, les quantités de radio-activité détectées varient selon les lieux. La radio-activité se propage plus densément en direction du nord-ouest, c’est pourquoi les villes de IIdate, Kacurao et Kaŭamata sont incluses dans cette zone. Les habitants devront avoir quitté leur foyer d’ici fin mai.

3. Zono por prepari sin por rifuĝi en la urĝa okazo (blua en la mapo)
Ĝi estas la zono inter la radiuso de 20 km kaj 30 km kaj ne apartenanta al la “Zono por rifuĝi laŭplane”. Loĝantoj en tiu zono devas prepari sin por restadi endome aŭ eliri eksteren okaze de eligo de densa radioaktiveco. Oni rajtas loĝi tie, sed la registaro volas, ke ili rifuĝi pli frue eksteren.

3. Une zone où être prêt en cas d’urgence (en bleu sur la carte)
Il s’agit de la zone comprise entre 20 et 30 km et n’appartenant pas à la “zone d’évacuation programmée”. Les habitants de cette zone doivent se préparer à rester confinés chez eux ou bien à quitter cette zone en cas d’émissions radio-actives denses. On a le droit d’y habiter mais le gouvernement souhaite que les habitants l’évacuent le plus tôt possible.

Reagoj de la loĝantoj

Meznokte de la 22a de aprilo la zono en la radiuso de 20 kilometroj estis fermita. Antaŭ tio multaj loĝantoj hastis al sia hejmo por laste adiaŭi sian hejmon.
83-jara viro rifuĝinta en la urbon Aidu diris : “Tiu domo kaj tiu kampo estis nia vivo. Mi kaj mia edzino decidis, ke ni mortu en tiu domo”. Apud li lia edzino ploris, murmurante, ke ŝi volas morti.
S-ro Iga Sukejuki : “La 21an mi revenis hejmen. Miaj 23 bovinoj proksimiĝis al mi, petante nutraĵon, sed mi ne donis ĝin al ili, ĉar ili devas poste vivi sovaĝe”.

La respondeculoj en la 8 urboj ĉirkaŭ la centralo diskutis pri tio, kiel trakti la bovojn. La gubernio intencas translokigi eksteren bovinojn tenatajn en la radiuso de 20-30 km, sed en la 20-kilometra zono oni devas lasi bovinojn morti.

61-jarulo : “Mi antaŭvidas, ke mi ne povos reveni hejmen, ĉar mia domo baldaŭ difektiĝos kaj la tero estas malpurigita. Mi volas translokiĝi al la insulo Okinavo, kie ne ekzistas nuklea centralo”.
(La ĵurnalo Asahi, la 22an de aprilo)

Réactions des habitants

Le 22 avril, la zone comprise dans un rayon de 20 km est fermée. Auparavant, de nombreux habitants se sont dépêchés chez eux pour dire adieu à leur foyer..
Un homme de 83 ans, réfugié dans la ville de Aidu : “Cette maison et ce champ sont notre vie. Moi et mon épouse avons décidé, que nous devons mourir dans cette maison”. Près de lui son épouse pleurait, en murmurant qu’elle voulait mourir..
Mr Iga Sukejuki : “Le 21, je suis revenu chez moi. Mes 23 vaches se sont approchées de moi pour demander à manger, mais je ne leur ai rien donné car elles doivent ensuite vivre à l’état sauvage”.

Les responsables des 8 villes autour de la centrale ont discuté de la façon de traiter les bovins. La province a l’intention de déplacer à l’extérieur les vaches se trouvant dans un rayon de 20-30 km, mais dans la zone en-deçà de 20 kilomètres, on doit les laisser mourir.

Une personne de 61 ans : “Je prévois que je ne pourrai pas revenir chez moi car ma maison est endommagée et la terre est polluée. Je veux déménager dans l’île d’Okinawa où il n’y a pas de centrale nucléaire”.
(Extrait du journal Asahi, le 22 avril)


(message suivant : 29 avril)


- Espéranto-Angers -