Centre Culturel Angevin d'Espéranto / Anĝeva Esperanto-Asocio

Vous êtes ici  :  Accueil > Ils l’ont utilisé > Correspondance du Japon > Messages août 2011

Le 4 août

(message précédent : 2 août)
(rapide traduction, avec contribution de Simone ; le texte, en espéranto seulement, se trouve sur le site de SAT : ici)



Le 4 août / La 4-an de aŭgusto

La 31an de julio okazis Lanterno-festivalo sur la rivero Kitakami. Tiu estas la kutima somera festivalo de la urbo Iŝinomaki, sed ĉi-jare viktimoj de la katastrofo en la urbo superis pli ol kvar mil, tial la nombro de lanternoj estis 10 mil, 5-oble pli multe, ol en la pasintaj jaroj. Sur lanternoj familianoj skribis frazojn kiel “Pace vivu en la ĉielo”, “Koran dankon pro via ĝisnuna zorgo pri mi” ktp. (Laŭ la ĵurnalo Asahi, la 1an de aŭgusto)
Hodiaŭ mi tradukos raporton pri la situacio de tiu urbo Iŝinomaki raportitan la 2an de julio de s-ro Kikuĉi Hidejuki, emerita instruisto en la urbo, kies domo bonŝance ne suferis pro la cunamo. Ekde la cunamo li laboras por suferantoj kune kun siaj amikoj kaj eksaj lernantoj. (El la organo de Kokarina-projekto)
(Kokarina estas eta muzikilo simila al okarino.)

Le 31 juillet a eu lieu le Festival des Lanternes sur la rivière Kitakami. C’est le festival d’été habituel de la ville d’Ishinomaki, mais cette année, le nombre de victimes de la catastrophe ayant dépassé 4000, le nombre de lanternes a été de 10000, 5 fois plus que les années passées. Sur des lanternes, des membres des familles ont écrit des phrases comme “Vis en paix dans le ciel”, “Remerciement cordial pour avoir pris soin de moi jusqu’à maintenant” etc. (Tiré du journal Asahi, le 1er août)
Aujourd’hui, je vais traduire un rapport sur la situation de cette ville d‘Ishinomaki réalisé le 2 juillet par Mr Kikuchi Hidejuki, enseignant retraité de la ville, dont la maison par chance n’a pas souffert du tsunami. Depuis le tsunami, il travaille pour les victimes conjointement avec ses amis et anciens élèves. (Tiré de l’organe du projet "Kokarina")
(Kokarina est un petit instrument de musique semblable à l’ocarina.)

Iŝinomaki, la plej damaĝita urbo

Ĉiuj urboj kaj vilaĝoj laŭ la pacifikaj marbordoj en la regiono Toohoku estas damaĝitaj, sed precipe grave damaĝita estas mia urbo Iŝinomaki. Ekzemple la triono de la rubaĵoj pro la cunamo en la gubernio Mijagi troviĝas en Iŝinomaki. La inundita tereno de Iŝinomaki estas 73 kvadrataj kilometroj, kaj tio estas la plej granda el ĉiuj inunditaj urboj. 60% de la kampoj kaj rizkampoj kaj 70% de la fabrikoj kaj oficejoj estis inunditaj. La grado de la tertremo estis pli ol 6, sed tiun ciferon oni konstatis nur lastatempe, ĉar la sismografo estis rompita. Oni ankoraŭ ne povas diri, kiom alta estis la cunamo. Iu urba funkciulo ĉe Kultura Centro de Iŝinomaki vidis ondojn tuŝi la supron de la ponto Hijori (18 metrojn alta). La centra kvartalo estis tute inundita kaj englutita en la maron. Nur la monteto Hijori (56,4 metroj) staris meze de tiu maro kaj multaj homoj izolite pasigis du noktojn sur la pinto. 28000 familioj perdis sian domon.
3000 homoj mortis en Iŝinomaki, tiel multe, ke oni ne kapablis kremacii, tial la urbo decidis enterigi tiujn en diversaj lokoj. Proksime de mia domo estis tia loko, kie oni enterigis 200 kadavrojn. Nun oni komencis elfosi tiujn por kremacii.
Komence de junio, dum mi promenis kun mia hundo, mi aŭdis interparoladon de du gelernantoj en la mezlernejo Kadoŭaki. Tiu lernantino perdis amikon kiu apartenis al la lerneja basbalteamo. Ŝi parolis pri tiu mortinta knabo, kiu aperis en ŝia sonĝo, jene :
- “Kiel vi estis en la cunamo ? Ĉu vi suferis multe ?”
- “Jes, mi suferegis”.
- “Kiel vi fartas nun ?”
- “Mi fartas bone.”
- “Ĉu vi havas basbalmatĉon tie ?”
- “Jes, mi havas, sed ne tiel ofte kiel ĉe vi”.
- “Kia estas la etoso tie ?”
- “Same, ... sed iom malhele”.
Ŝi aldone parolis al la knabo, kiu aŭskultis ŝian rakonton : “Tamen estis strange, ke mia mortinta amiko parolis, kuŝante surventre”.
Aŭskultante la supran interparoladon tri monatojn post la katastrofo, mi konstatis, ke ni, ambaŭ plenkreskuloj kaj infanoj, devas vivi kun peza ŝarĝo en nia estonteco.

Ishinomaki, la ville la plus détruite

Toutes les villes et tous les villages le long des côtes pacifiques dans la région de Toohoku ont été touchées, mais en particulier ma ville d’Ishinomaki a été gravement meurtrie. Par exemple, le tiers des gravats suite au tsunami, dans la province de Mijagi, se trouve à Ishinomaki. Il y a 73 kilomètres carrés de terrain inondé à Ishinomaki et il s’agit de la plus grande superficie de toutes les villes inondées. 60% des champs et rizières et 70% des usines et bureaux ont été inondés. L’intensité du tremblement de terre a été de plus de 6, mais on n’a pu constater ce chiffre que dernièrement car le sismographe était cassé. On ne peut pas encore dire quelle hauteur avait le tsunami. Un employé municipal au Centre Culturel d’Ishinomaki a vu des vagues toucher le haut du pont Hijori (18 mètres de haut). Le quartier central a été complètement inondé et englouti dans la mer. Seule la colline Hijori (56,4 mètres) se dressait au milieu de cette mer et beaucoup de personnes, isolées, ont passé deux nuits sur son sommet. 28000 familles ont perdu leur habitation.
3000 personnes sont mortes à Ishinomaki, tellement nombreuses qu’on n’a pas pu les incinérer, c’est pourquoi la ville a décidé de les enterrer dans différents lieux. Près de ma maison, il y a un de ces lieux où l’on a enterré 200 cadavres. On a maintenant commencé à les déterrer pour les incinérer.
Début juin, alors que je me promenais avec mon chien, j’ai entendu une discussion de deux élèves au collège de Kadowaki. Cette élève avait perdu un ami qui faisait partie de l’équipe de baseball de l’école. Elle parlait ainsi de ce garçon décédé qui apparaissait dans son rêve :
- “Comment étais-tu dans le tsunami ? As-tu beaucoup souffert ?”
- “Oui, j’ai beaucoup souffert”.
- “Comment vas-tu maintenant ?”
- “Je vais bien.”
- “As-tu des matchs de baseball là où tu es ?”
- “Oui, j’en ai, mais pas aussi souvent que chez toi”.
- “Comment est l’ambiance où tu es ?”
- “Pareille, ... mais un peu sombre”.
Elle a rajouté, pour le garçon qui écoutait son récit : “C’est étrange, quand même, que mon ami décédé parlait, couché sur le ventre ”.
En écoutant la discussion ci-dessus, trois mois après la catastrophe, j’ai constaté que nous tous, adultes et enfants, devons vivre avec un poids pesant dans notre vie future.

Mia impreso : Iŝinomaki jam finiĝis

Mi kreskis en tiu kvartalo. Mi vizitis la elementan kaj mezan lernejon Kadoŭaki. En tiu tago de la cunamo, du aŭtomobiloj parkitaj en la lerneja sportejo koliziis unu kun la alia per la ondoj de la cunamo kaj ekbrulis. Tiu fajro atingis la lernejajn konstruaĵojn, kiuj brulis dum postaj du tagoj. Mi estis ŝokita vidi la damaĝegon tie same kiel tiu de la atombombo en Hiroŝimo.
Dum la unuaj 2-3 semajnoj ĉiuj devis vivteni sin per sia tuta forto. Vivlinioj kiel akvo, elektro, gaso ktp. estis tute rompitaj. En la 18a tago finfine akvo venis.
Ekde la tria tago post la katastrofo mi vizitadis diversajn lokojn en la urbo, volante scii la situacion, kunportante multajn rizbulojn kaj du du-litrajn botelojn da akvo en la dorsosako. Mi mem ne volis manĝi kaj trinki tiujn sed volis doni al suferantoj. Paŝante kaj paŝante tien kaj ĉi tien, demandante kaj demandante pri la vivo de miaj parencoj kaj amikoj, mia tiama konkludo estis, ke Iŝinomaki jam finiĝis.
En majo mi eksciis, ke mortis 3 eksaj gelernantoj, kiujn mi instruis en la supera mezlernejo Onagaŭa. Ankaŭ tiu urbo Onagaŭa suferis multe pro la cunamo. S-ro H el la tri estis rifuĝanta kun siaj du kolegoj per aŭtomobilo kaj nur li mortis. Post lia morto lia edzino naskis bebon. Li intencis transdoni sian renon al la filino, kiu suferas pro nefrito. Mi demandadis al mi : “Kial li kaj liaj familianoj devas havi tian kruelan vivon ?”
Pli ol 3000, la nombro de mortintoj, kaj 2700, tiu de malaperintoj, ne estas ĝisdatigitaj ekde la 4a de aprilo. La tuta familio, la tuta kvartalo estis detruitaj, tial oni ne povas scii, kiuj malaperis. Hodiaŭ mi legis en la ĵurnalo, ke en Iŝinomaki 15000 familioj volis loĝi en la provizoraj dometoj, sed 2000 el ili estas senkontaktaj. Kie ili nun loĝas, tion neniu povas scii.
Antaŭe estis 260 rifuĝejoj, kiujn la urbo prizorgis. La nombro de rifuĝintoj estis 60 mil, nome triono de la loĝantoj. Ankoraŭ nun 5 mil loĝas en rifuĝejoj. Troviĝis/as ne malmultaj rifuĝejoj, kiujn neniam atingis manĝaĵoj kaj aliaj necesaĵoj.
En la lasta kaj antaŭlasta semajno mi vizitis la duoninsulon Oĵika per aŭtomobilo. En la golfo Sameura troviĝas vilaĝetoj Tanigaŭa kaj Ootanigaŭa. Kiam mi estis studento, mia patro laboris tie kaj ankaŭ mi ofte vizitis tiujn, do mi havas karan memoron pri tiuj. Nun kiaj estas tiuj vilaĝetoj ? Neniu restas, nur sabla plaĝo. Eĉ ne troveblas ruinaĵoj. La vilaĝeto revenis al la stato en la epoko, kiam homoj ankoraŭ ne ekloĝis. Tio donis al mi grandegan ŝokon.
(Daŭrigota)

Mon impression : l’histoire d’Ishinomaki ne s’est pas encore terminée

J’ai grandi dans ce quartier. J’ai fréquenté l’école élémentaire et le collège Kadowaki. Pendant cette journée du tsunami, deux voitures stationnées sur le terrain de sport de l’école se sont heurtées à cause des vagues du tsunami et ont pris feu. Ce feu a atteint les bâtiments de l’école qui ont brûlé les 2 jours suivants. J’ai été choqué de voir ce sinistre similaire à celui de la bombe atomique à Hiroshima.
Durant les 2-3 premières semaines, chacun a dû pourvoir à ses besoins de toutes ses forces. Des conduites de vie comme l’eau, l’électricité, le gaz etc. étaient complètement cassées. L’eau est enfin venue le 18ème jour.
À partir du 3ème jour après la catastrophe, j’ai visité différents lieux dans la ville, voulant m’informer de la situation, en emportant des boulettes de riz et 2 bouteilles d’eau de 2 litres dans un sac à dos. Je ne voulais pas les manger ni les boire moi-même mais je voulais les donner à des victimes. En marchant çà et là, en posant et reposant des questions sur la vie de ma famille et de mes amis, ma conclusion d’alors a été que l’histoire d’Ishinomaki ne s’est pas encore terminée.
En mai, j’ai appris qu’étaient décédés 3 anciens élèves à qui j’avais enseigné au collège supérieur d’Onagawa. La ville d’Onagawa aussi a beaucoup souffert à cause du tsunami. Parmi les trois, Mr H s’était réfugié en voiture avec ses deux collègues et seul lui est mort. Après sa mort, sa femme a accouché d’un bébé. Il avait l’intention de donner son rein à la fille qui souffre de néphrite. Je me suis longuement demandé : “Pourquoi lui et les membres de sa famille doivent avoir une telle vie cruelle ?”
Plus de 3000, le nombre de morts, et 2700, celui des disparus, n’ont pas été actualisés depuis le 4 avril. La famille entière, le quartier entier sont détruits, on ne peut donc pas savoir qui a disparu. Aujourd’hui, dans le journal, j’ai lu qu’à Ishinomaki 15000 familles voulaient loger dans les petites habitations provisoires mais 2000 d’entre elles étaient sans contact. Où logent-elles actuellement ? Personne ne peut le savoir.
Auparavant, il y avait 260 refuges dont la ville s’occupait. Le nombre de réfugiés était de 60000, à savoir un tiers des habitants. Encore maintenant, 5000 personnes logent dans des refuges. Il y avait / il y a de nombreux refuges qui n’ont jamais reçu de vivres et autres choses nécessaires.
La semaine dernière et la précédente, j’ai visité en voiture la presqu’île d’Oĵika. Dans le golf de Sameura se trouvent les petits villages de Tanigawa et Ootanigawa. Quand j’étais étudiant, mon père y travaillait et moi aussi les ai souvent visités, donc j’en ai encore un très fort souvenir. Maintenant, comment sont ces petits villages ? Aucun n’est resté, seulement une plage sableuse. Il n’y a même pas de ruines. Le petit village est retourné à l’époque où les hommes n’avaient pas encore commencé à y habiter. Cela m’a grandement choqué.
(À suivre)


(message suivant : 5 août)


- Espéranto-Angers -