Centre Culturel Angevin d'Espéranto / Anĝeva Esperanto-Asocio

Vous êtes ici  :  Accueil > Ils l’ont utilisé > Correspondance du Japon > Messages août 2011

Le 2 août

(message précédent : 16 juillet)
(rapide traduction, avec contributions de Simone ; le texte, en espéranto seulement, se trouve sur le site de SAT : ici)


Le 2 août / La 2-an de aŭgusto

Hieraŭ mi revenis al Japanio el Kopenhago. Je mia ĝojo, dum la 96a Universala Kongreso de Esperanto, ĉi-jara Premio Deguĉi por elstaraj movadanoj estis aljuĝita al mi pro mia raportado pri Japanio kaj la katastrofo. En la kongresejo konatoj kaj nekonatoj foje alproksimiĝis por danki al mi pro mia regula sendado de eseoj. La katastrofo estas tre bedaŭrinda afero, sed estas iom da konsolo, ke mi povis kontribui al la suferantoj per mia Esperantaj eseoj. Mi multe dankas al mial sinceraj legantoj.
Hieraŭ mi legis ĵurnalojn aperintajn fine de julio. Ankoraŭ troviĝas multaj paĝoj kaj artikoloj pri la katastrofo, el kiuj mi tradukos aŭ prezentos kelkajn.

De Copenhague, je suis revenu hier au Japon. Pendant le 96ème Congrès Mondial d’Espéranto, j’ai reçu avec joie le Prix Deguĉi de cette année pour les éminents espérantistes, prix qui m’a été attribué pour mes reportages sur le Japon et la catastrophe. Sur le lieu du congrès, des connaissances et des inconnus se sont quelquefois approchés pour me remercier de mon envoi régulier de comptes-rendus. La catastrophe est une chose très regrettable mais c’est une petite consolation d’avoir pu aider aux victimes par mes comptes-rendus en espéranto. Je remercie beaucoup mes lecteurs sincères.
Hier, j’ai lu des journaux qui sont parus fin juillet. Il y a encore de nombreuses pages et des articles sur la catastrophe, je vais en traduire et présenter quelques-uns.

Simpozioj estis subaĉetitaj

Por sondi opiniojn de loĝantoj pri konstruado aŭ refunkciigo de nukleaj centraloj, la ŝtato organizas simpoziojn. En tiuj, kontraŭnukleaj homoj kaj organizoj nepre volas ĉeesti kaj esprimi sian opinion, sed ofte tiuj simpozioj estis ne tiel publikaj, kaj ĝenerale la proponoj fare de la elektraj kompanioj estas aprobitaj de la plejmultaj ĉeestantoj. Kontraŭantoj suspektis, ke tiuj aprobintoj estas mobilizitaj de la elektraj kompanioj.
En la mezo de julio fariĝis klare, ke la elektro kompanio Kjuuŝuu mobilizis homojn kaj opiniojn al la simpozio pri la refunkciigo de la reaktoroj en Genkai kaj ke tion rekomendis la guberniestro.
Poste la registaro enketis pri 35 simpozioj okazintaj en la pasintaj 5 jaroj al ĉiuj sep elektraj kompanioj, el kiuj la elektraj kompanioj Ĉuubu kaj Ŝikoku raportis, ke Subministerio pri Nuklea kaj Industria Sekureco, kiu devas zorgi pri sekureco de nukleaj centraloj, proponis al ili la mobilizon.
Temante pri la simpozioj pri projekto de recirkuligo de uzitaj nukleaj brulaĵoj okazintaj en la urbo Ikata en la gubernio Ehime en junio 2006 kaj en la urbo Omaezaki en la gubernio Ŝizuoka en aŭgusto 2007, Subministerio pri Nuklea kaj Industria Sekureco proponis al la respektivaj kompanioj varbadon de ĉeestantojn, dirante : “Estos pli bone, ke venos multaj homoj kaj ili esprimos opiniojn”. Laŭ tiuj proponoj la kompanioj kolektis ĉeestantojn el kompanioj sub sia influo kaj el loĝantoj, kiuj parolis laŭ la ekzemplaro farita de la elektraj kompanioj.
Post la nuklea akcidento, oni multe kritikis la registaron pro tio ke tiu subministerio tute ne laboris por teni la nukleajn centralojn sekuraj, dependante de la elektraj kompanioj. Tamen sub la eksa reganta partio, Liberala Demokratia Partio, kiu enkondukis atomenergion, tiaj agoj estis tute rekomendendaj. Nuntempe la ĉefministro Kan kaj lia partio Demokratia Partio multe perdas subtenon de la popolanoj, sed mi opinias, ke li kaj lia partio estas pli bonaj, ĉar li klare deklaras plani sendependigon de tiu subministerio kaj revizion de la nuklea politiko.

Recrutement orienté des participants aux symposiums

Pour sonder l’opinion des habitants sur la construction ou la remise en marche de centrales nucléaires, l’état organise des symposiums. Des militants anti-nucléaires et des organisations veulent absolument y participer et exprimer leur opinion mais souvent, ces symposiums ne sont pas si publics et, généralement, les propositions des compagnies d’électricité sont approuvées par la plupart des participants. Des opposants ont soupçonné que ceux qui sont favorables sont mobilisés par les compagnies d’électricité.
Mi-juillet, il est devenu évident que la compagnie d’électricité Kjuushuu a mobilisé des personnes et des opinions pour le symposium sur la remise en marche des réacteurs à Genkai, et le gouverneur de la province ne l’avait pas recommandé.
Ensuite, le gouvernement a enquêté sur 35 symposiums organisés ces 5 dernières années par toutes les sept compagnies d’électricité parmi lesquelles les compagnies Chuubu et Shikoku ont rapporté que le sous-ministère de la sécurité nucléaire et industrielle, qui doit s’occuper de la sécurité des centrales nucléaires, leur a proposé une mobilisation.
À propos des symposiums sur un projet de remise en circulation de combustibles nucléaires usés, qui ont eu lieu dans la ville d’Ikata dans la province d’Ehime en juin 2006 et dans la ville d’Omaezaki dans la province de Shizuoka en août 2007, le sous-ministère de la sécurité nucléaire et industrielle a proposé aux compagnies respectives le recrutement de participants en disant : “Ce sera mieux que beaucoup de personnes viennent et expriment leurs opinions”. Selon ses propositions, les compagnies ont rassemblé des participants de compagnies sous son influence ainsi que des habitants qui ont parlé selon les modèles préparés par les compagnies d’électricité.
Après l’accident nucléaire, on a beaucoup critiqué le gouvernement parce que le sous-ministère, dépendant des compagnies d’électricité, n’a pas du tout travaillé pour maintenir la sécurité des centrales nucléaires. Cependant, sous le précédent parti au pouvoir, le Parti Libéral Démocratique, qui a introduit l’énergie atomique, ces actions étaient complètement à recommander. Actuellement, le premier ministre Kan et son parti "Parti Démocratique" ont beaucoup perdu du soutien des citoyens, mais je pense que lui et son parti sont meilleurs car il déclare clairement projeter l’indépendance de ce sous-ministère et une révision de la politique nucléaire.

Forkuri el aŭ reveni al Fukuŝima ?
Aperis tri opinioj en la ĵurnalo Asahi la 29an de julio.

Mi revenis al Fukuŝima (s-ro Hirajama Micuo, 80-jara loĝanto en la urbo Minami-Sooma, Fukuŝima)
Mi kaj mia edzino forkuris el la domo situanta en la radiuso de 30 kilometroj de la atomcentraloj la 15an de marto kaj restis ĉe miaj gefiloj kaj gefratoj dum du monatoj, sed pro la amego al nia hejmo ni revenis fine de majo.
Nia ĝardeno estis plena de herbaĉoj, sed la sezonaj floroj bonvenigis nin. Unue ni reordigis la fridujon kaj vintrajn vestaĵojn, kaj poste mi sarkis la ĝardenon, certe malpurigitan de radioaktivaĵoj. Ĉi-jare la pluva sezono frue finiĝis. Ni volus malfermi ĉiujn fenestrojn por envenigi freŝajn ventojn kaj sekigi lavaĵojn en la ĝardeno, sed tion ni ne povas.

S’enfuir ou revenir à Fukushima ?
Trois points de vue ont été publiés dans le journal Asahi, le 29 juillet.

Je suis revenu à Fukushima (Mr Hirajama Micuo, 80 ans, habitant de la ville de Minami-Sooma, dans la préfecture de Fukushima)
Le 15 juin, moi et ma femme nous sommes enfuis de la maison située dans un rayon de 30 kilomètres des centrales nucléaires et nous sommes restés chez mes enfants et chez mes frères et sœurs pendant deux mois, mais à cause de l’amour de notre foyer, nous sommes revenus à la fin du mois de mai.
Notre jardin était plein de mauvaises herbes mais les fleurs de saison nous ont accueillis. D’abord, j’ai remis en ordre le réfrigérateur et les vêtements d’hiver, et ensuite j’ai bêché le jardin, certainement pollué par la radioactivité. Cette année, la saison des pluies a fini tôt. Nous voudrions ouvrir toutes les fenêtres pour faire rentrer du vent frais et sécher le linge dans le jardin mais nous ne pouvons pas le faire.

Miaj edzino kaj filo forlasis la hejmon (s-ro Nakamura Susumu, 44-jara instruisto en la urbo Fukuŝima)
Mi decidis rifuĝigi miajn edzinon kaj 5-jaran filon al la gubernio Jamagata, tamen tiu decido estis malfacila, ĉar mi opiniis la rifuĝigon perfido al miaj amikoj. Mi kaj miaj najbaroj kune mezuris la kvanton de radioaktiveco, interŝanĝis informojn kaj helpis unu la alian. Homoj bone zorgis mian filon en la infanĝardono, purigante la ĝardenon. Tamen mi devis decidi, ĉar eĉ en majo la kvanto de radioaktiveco ne malmultiĝis. Neniam mi aŭdis vortojn “protekti infanojn” el la buŝoj de la ŝtata kaj la gubernia oficistoj. Mi devis konstati, ke ili ne havas intencon protekti infanojn. Do estas nur ni, kiuj povas protekti nian filon. En la romano “Nigra Pluvo” temanta pri la atombombo en Hiroŝima, verkita de Ibuse Masuĵi, soldato, kiu transportas kadavron, murmuras : “Ni volus vivi en lando sen ŝtato”. Tiu frazo pikas min, kiu devas vivi aparte de miaj karaj familianoj.

Ma femme et mon fils ont abandonné le domicile (Mr Nakamura Susumu, 44 ans, enseignant dans la ville de Fukushima)
J’ai décidé de protéger ma femme et mon fils de 5 ans en les mettant en sécurité dans la province de Jamagata, cependant cette décision était difficile car j’ai pensé que se réfugier était comme une trahison envers mes amis. Moi et mes voisins avons mesuré ensemble la quantité de radioactivité, échangé des informations et nous sommes aidés les uns les autres. Des personnes se sont bien occupées de mon fils au jardin d’enfants, en dépolluant le jardin. Cependant, j’ai dû prendre une décision car même en mai, la quantité de radioactivité n’a pas diminué. Jamais je n’ai entendu les mots "protéger les enfants" de la bouche des employés de l’État et de la province. J’ai dû constater qu’ils n’avaient pas l’intention de les protéger. Donc il n’y a que nous qui puissions protéger nos enfants. Dans le roman "Pluie Noire" qui a pour sujet la bombe atomique à Hiroshima, écrit par Ibuse Masuĵi, un soldat qui transporte un cadavre murmure : “Nous voudrions vivre dans un pays sans État”. J’ai été piqué au vif par cette phrase, moi qui dois vivre séparé de ma chère famille.

Mi ne povas viziti mian familian tombon (s-ino Iŭata Fumiko, 62-jara loĝanto en la urbo Kasukabe, Saitama)
Estas tempo por mi viziti familian tombon, sed mi ne povas pro la nuklea akcidento. Ĝi situas en la urbo Minami-Sooma en la radiuso de 20 kilometroj de la nuklea centralo. Mi ankaŭ ne povas en ĝin enmeti cindron de mia patrino forpasinta en majo. Miaj familianoj ĉiam diras, ke ni estas feliĉaj, nun havante la ĉefministron Kan. Se ni estus sub la regado de Liberala Demokratia Partio, tiu kaj la elektraj kompanioj mensogadus al ni, kaŝante informojn maloportunajn al si.

Je ne peux pas visiter la tombe de ma famille (Mme Iwata Fumiko, 62 ans, habitante de la ville de Kasukabe, dans la préfecture de Saitama)
C’est la période pour moi de visiter la tombe familiale mais je ne peux pas le faire à cause de l’accident nucléaire. Elle est située dans la ville de Minami-Sooma, dans un rayon de 20 kilomètres de la centrale nucléaire. Je ne peux pas non plus y déposer les cendres de ma mère décédée en mai. Ma famille me dit toujours que nous sommes heureux, ayant maintenant Kan comme premier ministre. Si nous étions sous le gouvernement du Parti Libéral Démocratique, celui-ci et les compagnies d’électricité nous mentiraient, en nous cachant des informations dérangeantes pour eux.

Multaj japanoj tre ŝatas ĝardenadon. Kutime rikoltaĵojn ili disdonas al najbaroj kaj konatoj, sed nun ili hezitas fari tion, ĉar ili timas, ke tiuj estas radioaktive malpuraj. Tiu akcidento rompas tiajn homajn rilatojn.

De nombreux Japonais aiment beaucoup le jardinage. D’habitude, ils distribuent leurs récoltes aux voisins et connaissances mais maintenant, ils hésitent à le faire car ils craignent que celles-ci soient polluées par la radio-activité. Cet accident a brisé de telles relations humaines.


(message suivant : 4 août)


- Espéranto-Angers -