Centre Culturel Angevin d'Espéranto / Anĝeva Esperanto-Asocio

Vous êtes ici  :  Accueil > Ils l’ont utilisé > Correspondance du Japon > Messages août 2011

Le 12 août

(message précédent : 10 août)
(rapide traduction ; le texte, en espéranto seulement, se trouve sur le site de SAT : ici)



Le 12 août / La 12-an de aŭgusto

Naŭ legantoj sendis al mi kuraĝigan mesaĝon por lernantoj de Tooni. Mi tradukis tiujn kaj sendis al s-ino Takadate, kiu aperigos tiujn en la venonta informilo de la projekto. Mi atendas pli da mesaĝoj de vi, sinceraj legantoj.

Neuf lecteurs m’ont envoyé un message d’encouragement pour les élèves de Tooni (lire ici). Je les ai traduits et envoyés à Mme Takadate qui les fera paraître dans le prochain bulletin d’informations du projet. J’attends davantage de messages de votre part, lecteurs sincères.

S-ino Hasegaŭa, suferanto

Mi nun preparas min por translokiĝo al la domo de mia forpasinta patrino. Por tio unue mi devas forigi posedaĵojn de miaj gepatroj. Grandajn aparatojn kaj meblojn mi jam sendis al suferantoj, kaj pri tio mi jam skribis en mia raporto, sed restas aliaj malgrandaj aĵoj, ekzemple kesto da kudrilaro. Tiuj, kiuj ĉion perdis, eble bezonas tiajn aĵojn, sed antaŭ ol sendi tiujn, mi volis konfirmi tion al s-ino Takadate. Tamen ŝi ĉefe kontaktas kun la lernejo kaj ne havis rektan kontakton kun suferantoj tie, do ŝi sendis al mi unu adreson. Mi telefonis al tiu virino, nomata Hasegaŭa, kaj mi ricevis jenajn informojn :
Preskaŭ la tuta vilaĝo estas detruita de la cunamo, tial la vilaĝanoj bezonas ĉion. Ekde la atako de la cunamo la vilaĝo estis izolita dum 2 semajnoj. Poste venis manĝaĵoj, sed tio estis, komence, po unu jampreta vermiĉelo, kaj poste po 50 centilitrojn da rizo por unu vilaĝano.
Nun mi loĝas en la provizora domo ekster la vilaĝo kun mia filo 14-jara (ŝi ne menciis pri aliaj familianoj). Li volas eniri en superan mezlernejon en la ĉefurbo Morioka, celante, ke li fariĝu sciencisto aŭ kuracisto. Post la cunamo mi estis malespera, sed mi ekrimarkis, ke tio solvos neniun problemon, do mi decidis ne retrorigardi sed nur antaŭenvidi por mia filo.

En mia koro fontis emon helpi ŝian filon. Mi faris pakaĵon, en kiun mi metis kudrilaron, tasojn kaj, krome, 6 anglalingvajn librojn. Du el ili estis Naŭsika de la Valo de la Vento kaj (Lapjuta, la ĉiela Kastelo tradukitaj de mi el samtitolaj, famaj animaciaj filmoj de reĝisoro (MIYAZAKI Hayao. Mi estas certa, ke tiuj libroj kuraĝigos la filon de s-ino Hasegaŭa.

Mme Hasegawa, victime

Je me prépare maintenant pour emménager dans la maison de ma mère décédée. Pour cela, je dois d’abord enlever les affaires de mes parents. J’ai déjà envoyé des grands appareils électroménagers et des meubles à des victimes, j’ai déjà écrit à ce sujet dans un compte-rendu, mais il reste d’autres grands objets, par exemple la caisse d’un ensemble de couture. Ceux qui ont tout perdu ont peut-être besoin de telles choses mais avant de les envoyer, j’ai voulu le confirmer à Mme Takadate. Cependant, elle est en contact principalement avec l’école et n’y a pas eu de contact direct avec des victimes, donc elle m’a envoyé une adresse. J’ai téléphoné à cette dame, nommée Hasegawa et j’ai reçu les informations suivantes :
Presque tout le village a été détruit par le tsunami, c’est pourquoi les villageois ont besoin de tout. À compter du jour du tsunami, le village a été isolé pendant 2 semaines. Ensuite sont venus des vivres mais c’était, au début, une ration tout prête de vermicelles, et ensuite, 50 centilitres de riz par villageois.
Maintenant, j’habite dans une habitation provisoire, en dehors du village, avec mon fils de 14 ans (elle n’a pas mentionné d’autres membres de la famille). Il veut entrer au collège supérieur à Morioka (capitale de la préfecture d’Iwate), avec pour but de devenir scientifique ou médecin. Après le tsunami, j’étais désespérée mais je me suis aperçue que cela ne résoudrait aucun problème, donc j’ai décidé de ne pas regarder en arrière, mais seulement vers l’avenir pour mon fils.

Dans mon cœur a jailli une envie d’aider son fils. J’ai fait un paquet dans lequel j’ai mis l’ensemble de couture, des tasses et, en outre, 6 livres en anglais. Deux d’entre eux étaient Nausicaä de la vallée du vent et Laputa, Le Château dans le ciel que j’ai traduits des célèbres films d’animations (avec les mêmes titres) du metteur en scène Hayao MIYAZAKI. Je suis sûr que ces livres donneront du courage au fils de Mme Hasegawa.

Persikoj de Fukuŝima

La gubernio Fukuŝima estas fama pro diversaj bongustaj fruktoj, sed ĉi-jare fruktoj el Fukuŝima tute ne vendiĝas. Mi legis tiutemajn artikolojn en ĵurnaloj, kaj rememoris, ke fratino de mia amikino en Fukuŝima produktas persikojn. Mi telefonis al ŝi kaj sciis, ke ankaŭ ŝia fratino estas en maltrankvilo kaj malespero. Por helpi mian amikinon kaj ŝian fratinon mi tuj mendis 3 kestojn da persikoj por mi, mia filino kaj mia amiko. Mia amikino diris, ke ŝia fratino, kiu estas tre forta kaj neniam ploris, larmis pro ĝojo. Hieraŭ unu kesto kun 20 rozkoloraj persikoj atingis min kaj mi ĝuis tiujn matene kaj vespere.
Manĝante la persikon, unu ideo aperis en mia kapo : sendi persikojn al s-ino Hasegaŭa, suferanto de la cunamo. Tiamaniere mi povos helpi kaj kuraĝigi samtempe du suferantojn : suferanto de la nuklea akcidento kaj suferantoj de la cunamo (s-ino Hasegaŭa certe disdonos la persikojn al aliaj suferantoj).
Hodiaŭ mi ricevis telefonon de s-ino Hasegaŭa. Ŝi ripetis “dankon, dankon. Mi bedaŭras, ke mi ĝenas vin pro la helpo”. Tio estas tre japaneca dankmaniero pri la bonkoro de aliaj homoj, sed por mi helpi ŝin estas granda ĝojo. En Japanio estas frazo : Otagai-sama, kiu estas simple tradukita “Ni devas helpi reciproke” en Japana-Esperanta Vortaro, sed ĝi pli ĝuste signifas, ke “nun vi hazarde suferas, do mi helpas vin, sed iam ajn mi povos suferi, kaj tiam vi certe helpos min. Nia sorto ne estas certa, tial ni devas helpi unu la alian.” Mi nun plenumas tiun saĝan vorton, kaj mia koro estas plena de ĝojo.

Pêches de Fukushima

La province de Fukushima est renommée pour ses divers fruits succulents mais cette année, les fruits de Fukushima ne se vendent pas du tout. Dans des journaux, j’ai lu des articles à ce sujet et je me suis rappelé qu’une sœur de mon amie à Fukushima cultive des pêches. Je lui ai téléphoné et j’ai appris que sa sœur aussi était inquiète et désespérée. Pour aider mon amie et sa sœur, j’ai aussitôt commandé 3 caisses de pêches pour moi, ma fille et mon ami. Mon amie a dit que sa sœur, qui est très forte et n’a jamais pleuré, pleurait de joie. Hier, une caisse avec 20 pêches roses m’est parvenue et je les ai savourées le matin et le soir.
En mangeant la pêche, une idée a germé dans ma tête : envoyer des pêches à Mme Hasegawa, victime du tsunami. Ainsi, je pourrai aider et encourager en même temps deux victimes : une victime de l’accident nucléaire et des victimes du tsunami (Mme Hasegawa distribuera certainement les pêches à d’autres victimes).
Aujourd’hui, j’ai reçu un coup de fil de Mme Hasegawa. Elle a répété “merci, merci. Je suis désolé de vous gêner avec cette aide”. C’est une manière de remercier très japonaise, à propos du bon cœur d’autres personnes mais, pour moi, l’aider est une grande joie. Au Japon, il existe une phrase : Otagai-sama, qui est simplement traduite par “Nous devons aider réciproquement” dans le Dictionnaire Japonais-Espéranto mais elle signifie plus exactement, que “maintenant, par hasard, c’est vous qui souffrez, donc je vous aide, mais n’importe quand, cela peut être moi et alors, vous m’aiderez certainement. Notre sort n’est pas certain, c’est pourquoi nous devons nous aider les uns les autres.” J’accomplis maintenant ces mots pleins de sagesse et mon cœur est rempli de joie.


(message suivant : 15 août)


- Espéranto-Angers -