Centre Culturel Angevin d'Espéranto / Anĝeva Esperanto-Asocio

Vous êtes ici  :  Accueil > Ils l’ont utilisé > Correspondance du Japon > Messages juillet 2011

Le 9 juillet

(message précédent : 24 juin)
(rapide traduction, avec contributions de Simone ; le texte, en espéranto seulement, se trouve sur le site de SAT : ici)


(ĉi-supra bildo) Rizkampoj transformiĝis en dezerton kun multaj rubaĵoj.

(image ci-dessus) Les champs de riz se sont transformés en déserts avec de nombreux déchets


Le 9 juillet / La 9-an de julio

Mi fartas bone

Iuj legantoj estas maltrankvilaj, ĉar jam de pli ol 10 tagoj mi silentas. Mi fartas bone, sed dum la tagoj mi estis tre okupita denove vojaĝante al aliaj lokoj. Krome mi preparas min por translokiĝo al mia patrina domo.
Mi havas multajn temojn, sed por verki tiujn mi bezonas tempon, kaj tiun tempon mi ne povas havi. Por trankviligi vin, hodiaŭ mi mallonge skribas.
Mi vizitis la damaĝitajn urbojn en junio en la gubernio Mijagi kun s-ino Saitoo. Ŝi sendis al mi fotojn kaj suban mesaĝon.

Je vais bien

Certains lecteurs sont inquiets car je suis silencieux depuis déjà plus de 10 jours. Je vais bien mais, ces jours-ci, j’étais très occupé en voyageant à nouveau dans d’autres endroits. En outre, je me prépare pour l’emménagement dans la maison de ma mère.
J’ai beaucoup d’idées de sujets, mais pour les écrire, j’ai besoin de temps et je ne peux avoir ce temps. Pour vous tranquilliser, aujourd’hui je vais écrire brièvement.
En juin, avec Mme Saitoo, j’ai visité les villes endommagées dans la province de Mijagi. Elle m’a envoyé des photos et le message ci-dessous.

Letero de s-ino Saitoo Cume

Pri la helpo al orfoj, mi pripensos. Antaŭ ne longe mi legis artikolon en la ĵurnalo Mainiĉi pri la monkolektado por orfoj. Laŭ mia memoro oni planas donaci ne malmultan sumon da mono al orfaj lernantoj kaj studentoj. La maksimuma sumo estas 3 000 000 enoj (30 000 eŭroj).
La 6an de julio mi vizitis mian fratinon loĝantan en la provizora domo en la urbo Iŭanuma por porti rizon konfiditan de mia alia fratino loĝanta en la urbo Natori. Kiam mi vizitis ŝin, mia bofrato surportis verdan T-ĉemizon kun Esperanta frazo “Himalajo estas la pinta montaro en la mondo”. Ŝajnis, ke ĝi plaĉas al li. Mi dankas vin pro via donaco de T-ĉemizoj.
Jam venis tre varma sezono. La temperaturo estis pli ol 30 gradoj tiun tagon, sed por ŝpari monon, li ne uzis klimatizilon.
Mi planos nian vojaĝon al la gubernio Iŭate.

Lettre de Mme Saitoo Cume

Au sujet de l’aide aux orphelins, j’y réfléchirai. Il y a peu, j’ai lu un article dans le journal Mainichi sur la collecte d’argent pour des orphelins. D’après ma mémoire, on projette de donner pas mal d’argent à des élèves et étudiants orphelins. La somme maximale est de 3 000 000 de yens (30 000 euros).
Le 6 juillet, j’ai rendu visite à ma sœur qui habite dans un logement provisoire dans la ville de Iwanuma pour lui apporter du riz confié par mon autre sœur habitant dans la ville de Natori. Lors de ma visite, mon beau-frère portait un T-shirt vert avec une phrase en espéranto “L’Himalaya est la chaîne de montagnes la plus élevée dans le monde”. Il semblait qu’il lui plaisait. Je vous remercie de votre cadeau de T-shirts.
La saison très chaude est déjà arrivée. La température a dépassé 30 degrés ce jour-là mais pour économiser l’argent, il n’utilisait pas de climatiseur.
Je préparerai notre voyage dans la province de Iwate.

Klarigo

Mi volas ĉiel helpi orfojn. Iu ĵurnalo lanĉis la projekton savi tiujn, sed mi volas helpi iun orfon persone. Mi estas membro de “Fosterplan”, kiu helpas infanojn en progresantaj landoj. Mi havas mian “filon” en Nepalo, kaj por helpi lin, mi sendas 5000 enojn (50 eŭrojn) monate. Mi volas havi saman sistemon por la orfoj en la regiono Toohoku. Mi proponis tion al s-ino Saitoo, kaj ŝia respondo estas en la komenco.
Ŝia bofrato estas terkulturisto, do antaŭe li mem kultivis rizon kaj manĝis la rikoltitan rizon. Sed liaj kampoj estas perditaj kaj nun li devas ricevi rizon de aliaj homoj. Kiel malĝoja li estas, falinte en tian situacion !
Kiam mi vizitis ŝian fratinon en la provizora domo, mi donacis al li kelkajn T-ĉemizojn, el kiuj estis tiuj de Nepalo. Kiam okazis la katastrofo, ankoraŭ estis malvarme, kaj homoj sendis varmajn vestaĵojn al la suferantoj, sed jam estas varme, kaj mankas someraj vestaĵoj. Pro tio mi kunportis kelkajn T-ĉemizojn kiel donacojn.
Mi volas viziti la gubernion Iŭate, pli nordan ol la gubernio Mijagi. Mi sendis mian tiun volon al s-ino Saitoo, kaj la lasta linio estas ŝia respondo al mia tiu volo.

Explication

Je veux aider des orphelins de toutes manières. Un journal a lancé le projet de sauver ceux-ci mais je veux aider personnellement un orphelin. Je suis membre de “Fosterplan” qui aide des enfants dans des pays en développement. J’ai mon “fils” au Népal et, pour l’aider, j’envoie 5000 yens (50 euros) par mois. Je veux avoir le même système pour les orphelins dans la région de Toohoku. J’ai proposé cela à Mme Saitoo et sa réponse se trouve plus haut.
Son beau-frère est cultivateur, donc auparavant il cultivait lui-même du riz et mangeait le riz récolté. Mais ses champs ont été perdus et maintenant, il doit recevoir du riz d’autres personnes. Qu’il est triste, tombé dans une telle situation !
Quand j’ai rendu visite à sa sœur dans le logement provisoire, je lui ai donné quelques T-shirts, parmi lesquels ceux du Népal. Quand a eu lieu la catastrophe, il faisait encore froid et des personnes ont envoyé des vêtements chauds aux victimes, mais il fait déjà chaud et les vêtements d’été manquent. C’est pourquoi j’ai apporté quelques T-shirts comme cadeau.
Je veux visiter la province de Iwate, plus au nord que la province de Mijagi. J’ai fait part de mon souhait à Mme Saitoo et la dernière ligne est sa réponse à mon souhait.

Situacio de orfoj

Infanoj kaj geknaboj, kiuj perdis sian patron aŭ patrinon aŭ ambaŭ nombras 1500, sed la detalo ankoraŭ ne estas klara. Oni raportis pri ili en iuj televid-programeroj jene.
13-jara Kanno Masataka kaj 18-jara Kanno Takahiro perdis siajn gepatrojn. Ilia domo estis detruita. Ili loĝis en la rifuĝejo. En la fino de marto ilia onklo Murakami Kjooiĉiroo, 62-jara, kiu perdis sian edzinon kaj loĝis ankaŭ en la rifuĝejo, trovis ilin. En aprilo li ekloĝis en la provizora domo kune kun siaj nevoj. Li provas varti ilin plej bone laŭ sia povo.
11-jara lernantino Acumi Sacuki, kiu perdis siajn gepatrojn, loĝas kun sia avino 55-jara, kiu perdis siajn edzon kaj filinon. Ŝi laboris en fiŝkompanio, sed tiu mem suferis multe kaj maldungis ŝin. Ŝi vizitadas la oficejon, kiu peras laboron, sed estas malfacile trovi laboron por maljunaj homoj. Ŝi nun ricevas pension (50000 enoj = 500 eŭroj), kaj krome povos ricevi subvencion de la ŝtato, sed tio tute ne sufiĉas. Tamen ŝi decidas helpi sian nepinon per sia tuta forto.

Situation des orphelins

Des enfants qui ont perdu leur père ou leur mère ou les deux, il y en a 1500 mais le détail n’est pas encore clair. On a présenté des reportages sur eux dans certains programmes télévisés, ainsi :
Kanno Masataka, 13 ans, et Kanno Takahiro, 18 ans, ont perdu leurs parents. Leur maison a été détruite. Ils habitent dans un refuge. À la fin du mois de mars, leur oncle Murakami Kjooichiroo, 62 ans, qui a perdu sa femme et habitait aussi dans le refuge, les a retrouvés. En avril, il a emménagé dans une habitation provisoire avec ses neveux. Il essaie de s’en occuper au mieux selon ses possibilités.
Acumi Sacuki, élève de 11 ans qui a perdu ses parents, habite avec sa grand-mère de 55 ans qui a perdu son mari et sa fille. Elle travaille dans une entreprise de poissonnerie mais celle-ci elle-même a beaucoup souffert et l’a licenciée. Elle se rend régulièrement au bureau d’offres d’emplois mais, pour les personnes âgées, il est difficile de trouver du travail. Elle reçoit maintenant une pension (50000 yens = 500 euros), et en plus pourra recevoir une subvention de l’État mais ce n’est pas du tout suffisant. Cependant, elle a décidé d’aider sa petite-fille de toutes ses forces.

Plano por forĵetado de la nukleaj reaktoroj

Televido raportas pri la nova plano de la kompanio Tokio pri forĵetado de la nukleaj reaktoroj. Laŭ ĝi,
Post 3 jaroj : oni komencos elpreni nukleajn brulaĵojn el la konservujo en la reaktoroj.
Post 10 jaroj : oni komencos elpreni nukleajn brulaĵojn el la kerno en la reaktoroj.
Poste kelkdek jaroj : oni komencos malkonstrui la kovrildomojn kaj la reaktorojn.
Kiam okazis akcidento en Three-mile Insulo en Usono oni komencis elpreni la brulaĵojn post 6 jaroj, tamen pri la akcidento en Fukuŝima la reaktoroj estas rompitaj, tial oni ne povas malvarmigi la nukleaĵojn per akvo. Oni devos unue inventi kaj fari novan roboton, kiu povos labori en la reaktoroj. Kiel forĵeti radioaktivece malpurigitajn rubaĵojn estas alia problemo.
Nukleaj akcidentoj estas teruraj. Katastrofon de tertremo kaj cunamo oni povas venki en kelkaj jaroj, sed la katastrofo fare de nukleaj akcidentoj bezonas kelkdek jarojn kaj poste komenciĝos rekonstruado. Tiutempe jam preskaŭ ĉiuj loĝantoj en la najbaraj urboj mortos.

Plan pour l’abandon des réacteurs nucléaires

À la télévision, on montre des reportages sur le nouveau plan de la compagnie Tokyo pour l’abandon des réacteurs nucléaires. Selon ce plan,
Dans 3 ans : on commencera à extraire les combustibles nucléaires de l’enceinte des réacteurs.
Dans 10 ans : on commencera à extraire les combustibles nucléaires du noyau des réacteurs.
Quelques années plus tard : on commencera à démanteler les constructions et les réacteurs.
Quand a eu lieu l’accident de Three Mile Island aux États-Unis, on a commencé à extraire les combustibles 6 ans après, cependant, pour l’accident de Fukushima, les réacteurs ont été cassés, c’est pourquoi on ne peut pas refroidir les combustibles par de l’eau. On devra d’abord inventer et créer un nouveau robot qui pourra travailler dans les réacteurs. Comment jeter les déchets pollués par la radioactivité est un autre problème.
Les accidents nucléaires sont terrifiants. On peut vaincre des catastrophes de séisme et de tsunami en quelques années, mais pour une catastrophe d’accident nucléaire, il faut quelques dizaines d’années et ensuite commencera la reconstruction quand presque tous les habitants des villes voisines seront déjà morts.


(message suivant : 14 juillet)


- Espéranto-Angers -